ARNO

Vorig jaar kwamen de Belgische rock-iconen The Scabs langs.
Dit jaar wisten we die andere levende legende te klissen: Arno.
Het probleem met dergelijke artiesten is dat het heel moeilijk is om in enkel stukjes tekst te vertellen waar ze voor staan.
Om een carrière van meer dan veertig (!) jaar te beschrijven, heb je al een boekje op zich nodig. Maar we zullen proberen.

Arno heet in het echt Arnaud Charles Ernest Hintjes en werd geboren in 1949 in Oostende. Hij studeerde voor kok, maar al snel bleek hij zijn potten en pannen meer als drumstel te gebruiken.
In 1970 belandde hij in zijn eerste groep, Freckle Face (sproetjesgezicht). Daarin speelde hij vooral mondharmonica, want hij durfde niet veel zingen omdat hij dacht dat hij dat niet goed kon.
Twee jaar later durfde hij dat wel en trad hij samen met Paul Couter op onder de naam Tjens Couter (de familienamen van de twee samen geplakt als groepsnaam). Ze brachten een aantal singles en LP's uit die hier een beetje succes hadden, vooral bij het alternatieve publiek.
In 1980 veranderden zij hun groepsnaam in TC Matic (Tjens Couter afgekort en daaraan 'automatisch' gekoppeld). Ze veranderden ook hun stijl van muziek, maar dat nieuwe geluid beviel Paul Couter niet zo best, dus verliet hij de groep en werd vervangen door Jean-Marie Aerts. Ze namen een eerste LP (toen bestonden cd's nog niet) op en daarop stond het liedje Oh La La La. Niemand wist toen dat dit liedje zou uitgroeien tot een klassieker die tot op de dag van vandaag nog steeds luidkeels wordt meegebruld op elk optreden van Arno.

TC Matic wordt beschouwd als één van de meest invloedrijke Belgische bands ooit.
Ze hadden zeer eigenzinnige muziek: een combinatie van punk, rock, reggae, salsa, new wave en Franse chanson.
Ook al brachten ze schitterende nummers uit zoals Putain Putain, Elle Adore Le Noir en Le Java, in de jaren tachtig van de vorige eeuw bleek dit niet zo echt aan te slaan bij het grote publiek. Zelfs al mochten ze mee op tournee door Europa met de toen nog opkomende Simple Minds, het had niet het verlangde effect en de groep besloot er een punt achter te zetten.
Misschien was het grote publiek er toen nog niet klaar voor.
Feit is wel dat de periode van TC Matic door de jaren heen op steeds meer waardering kon rekenen omdat Arno ze levendig houdt op zijn optredens.

Want Arno kon kiezen in 1986: terug naar de kookpotten en misschien de eerste TV-kok zoals Jeroen Meus worden of het solo proberen. Gelukkig koos hij het laatste.
Hij bracht een eerste cd uit, genaamd Arno. Niet meteen een schot in de roos, maar Cold Sweat werd wel een bescheiden hit.
En dan volgden er nog een paar cd's, allemaal bescheiden successen die vooral tijdens steeds groter wordende optredens op waardering kunnen rekenen.
Het leek alsof Arno nog altijd op zoek was naar zijn 'identiteit': welke muziek zou hij nu gaan spelen? Hij bleef maar vissen in verschillende vijvers en nam in 1992 een cover op van Adamo: Les Filles Du Bord De Mer. Geen hit in termen van verkoopcijfers, maar wel een meezinger in menig café en tijdens optredens.
Arno had ineens de aandacht van een veel groter publiek en dat werd duidelijk in 1993 toen hij zijn vierde cd Idiots Savants, met daarop Vive Ma Liberté, uitbracht. Het album haalde gemakkelijk goud.
Arno kreeg eindelijk erkenning voor de gevestigde waarde die hij al jaren was.
Wat daarna kwam is eigenlijk kort samen te vatten: bij iedere volgende cd bleef zijn succes groeien, vooral doordat Arno op een podium tekeer gaat als een rockbeest en niemand onberoerd laat.
Dat ondervonden we in 1999 aan de lijve toen hij op ons festival de ganse weide een luide 'godverdomme' deed roepen. Hij schrok er zelf van dat iedereen meebrulde en zei dat we eerst allemaal onze mond mochten gaan spoelen.
En zijn muziekstijl? Tja, die is altijd zeer gevarieerd gebleven. Nog altijd serveert Arno ons een mengelmoes van genres. Misschien is er toch nog iets van de kok in hem over gebleven: het zou maar saai zijn moest hij in zijn restaurant enkel frieten met biefstuk klaarmaken.
Vorig jaar kwam zijn laatste 'feestmaal' uit, Future Vintage. Alweer een ruim gevarieerd aanbod...
Toch een goeie zaak dat hij vanachter het kookfornuis is gekropen, anders was die andere kok misschien beginnen zingen en hadden we nu moeten zeggen dat Piet Huysentruyt komt optreden op Rock voor Specials. Euh, toch liever niet.