THE KIDS

Een beetje geschiedenisles… We spreken van veertig jaar geleden, 1976. Amerika was het grote voorbeeld voor West-Europa en alles werd er hier door beïnvloed. De radio’s speelden vooral disco en funk, muziek die dus ook uit Amerika kwam (bv. in films zoals Saturday Night Fever, met John Travolta). In Engeland hadden veel jongeren er genoeg van en werd er steeds meer geprotesteerd tegen het feit dat Amerika alles bepaalde. Omdat de politiekers niet wilden luisteren, werd opgeroepen tot anarchie: weg met de politiekers, weg met het leger, weg met de politie. Laat het volk het maar zelf doen, we kunnen het beter. Je kan je wel voorstellen dat er heel wat ruzie was. Dat gevoel werd door veel muziekanten omgezet in een nieuwe soort muziek: geen afgelikte producties, maar ruw en rauw gitaargeweld. Mensen slaan is niet schoon, dus drummers klopten hun boosheid eruit op hun trommels. Zangers zongen niet meer, maar riepen hun frustratie uit. Punk was geboren.

In België waren we nog braaf, maar hier en daar kwam deze nieuwe trend toch doorgesijpeld. Onder andere bij Ludo Mariman, een jonge muzikant die met wat vrienden op school de groep Crash oprichtte. De groepsleden waren allemaal jonge kerels tussen de 12(!) en 18 jaar die er wel wat voor voelden om muziekaal te rebelleren tegen de grote-mensen-wereld. Ze konden rekenen op een bescheiden achterban van fans, maar tja, er werd vooral schande van gesproken, want hun muziek trok nergens op (zo werd gezegd). Die bende snotapen zou beter studeren in plaats van lawaai maken. Het waren inderdaad nog kinderen, wat de verandering van hun groepsnaam naar The Kids verklaart.

Aanvankelijk leek het erop dat ze weinig succes zouden hebben, maar toen ook België bezweek voor de punk (onder andere door Sex Pistols) herinnerden veel festival-organisatoren zich plots dat zootje ongeregeld van The Kids. Daar waar andere punkgroepen haastig werden opgericht, hadden zij al een paar jaar de knepen van het vak onder de knie. Het was dan ook logisch dat zij als eersten op de Belgische punk-trein zaten. Toen hun derde LP uitkwam, was het hek helemaal van de dam, want die bevatte immers de Belgische klassieker There Will Be No Next Time, een nummer dat vreemd genoeg toen niet op single verscheen. Het werd echter de publiekslieveling en het bewijs dat platenfirma’s zich ook kunnen vergissen. Misschien wel de perfecte aansluiting van waar punk voor staat: het volk kan het beter dan ‚de bazen’…

The Kids sloten de boeken in 1986, maar tien jaar later besloot Mariman om bij gelegenheid de nummers toch nog live te brengen. En dat is sindsdien onveranderd gebleven. De ene periode met meer succes dan de andere. We moeten het niet zeggen dat er de dag van vandaag weer veel onvrede leeft bij de bevolking. We hebben dus een goeie portie punk nodig en als er één Belgische band is die daar voor staat, dan zijn het wel The Kids. Smijt het er dus allemaal maar eens goed uit!